​Toen ik een jaar of vijftien was, ergerde ik mij ineens aan de eetgeluiden van mijn vader. Langzamerhand voelde elk geluidje als een trigger. Sinds wanneer maakt mijn moeder ook kauw geluiden? Kon mijn zusje niet even stoppen met ademen? Vanuit al deze (onterechte) irritaties heb ik een animatie gemaakt.

 

​

Het is een ‘stomme film’ begeleid door jazz muziek. Gedurende de video worden de eetgeluiden steeds aanweziger. Hoe hoger de irritatie van de hoofdpersoon, hoe groter haar oren worden. Ze probeert zichzelf rustig te houden, maar niks lijkt te helpen. De frustratie krijgt alle macht over haar. Met een slingerworp gooit ze de eettafel ver weg.

 

​

Dankzij het onderzoek van dit project en heb ik inmiddels amper last van misofonie. Heb ik mezelf tekentherapie gegeven? Misschien wel, maar onbewust. Door onderzoek te doen naar misofonie ben ik er onder andere achtergekomen wat je vooral niet moet doen: de geluiden proberen te maskeren door de radio aan te zetten of oordopjes in te doen. Wat wel blijkt te helpen is het koppelen van een ‘negatief’ geluid aan iets positiefs. Geluiden die eerst het bloed onder mijn nagels vandaan haalden, raken mij nu minder diep.